আকাশৰ সিপাৰে

আকাশৰ সিপাৰে কিবা এটি সপোন,
নীলিমাৰ মাজত লুকাই থকা আপোন।
জোনাকৰ পোহৰে যেতিয়া হাঁহে,
মোৰ মনটোও যেন উৰি যাব খোজে।

দূৰ আকাশত মেঘে ছবি আঁকে,
নীৰৱ বতাহে কাণে কাণে মাতে।
হেৰাই যোৱা কথাবোৰ মনত পৰে,
সপোনবোৰে মোক আকাশৰ সিপাৰে লৈ ফুৰে।

তাত নাথাকে দুখ, নাথাকে ভয়,
কেৱল আশাৰ পোহৰ—নতুন পৰিচয়।
যদি কেতিয়াবা ভাগৰুৱা হওঁ বাটত,
তথাপিও বিচাৰিম সেই নীলা আকাশত।

আকাশৰ সিপাৰে হয়তো তুমি আছা,
এটি সৰু সপোন হৈ মনে মনে হাঁহা।
মইও এদিন উৰি যাম সেই পাৰলৈ,
হৃদয়ত সাঁচি থোৱা তোমাৰ মৰম লৈ।